کاش پیشم بودی

 سرنوشت هرچه نوشت آن را پوشش می کنم، سکوت سرشار از ناگفتنی است، خسته ام... خسته از لحظه های بی کسی . خسته ام... خسته از لحظه هایی که به تنهایی می گذرند، که آیا می شود بی وجودت زندگی را معنا کنم؟ کسی را دوست می دارم که محبت را نمی فهمد، غم بی همزبانی را نمی فهمد، نگاهش می کنم تا شاید بفهمد از نگاهم که او را دوست می دارم ولی افسوس که او هرگز نگاهم را نمی بیند.